مانده تا بــــــــــــــــــــرف زمین آب شود♥


مانده تا بسته شود این همه نیلوفــــــــــــــــــــر وارونه چتر♥


ناتمام است درخت♥


زیر بـــــــــــــــــــــــــرف است تمنای شنا کردن کاغذ در باد


و فروغ تر چشم حشرات


و طلوع سر غوک از افق درک حیات♥


مانده تا سینی ما پر شود از صحبت سمبوسه و عید♥


در هوایی که نه افزایش یک ساقه طنینی دارد


و نه آواز پری می‌رسد از روزن منظومه بـــــــــــــــــــــــــــــــرف


تشنه زمزمه‌ام♥


مانده تا مرغ سرچینه هذیانی اسفند صدا بردارد♥


پس چه بــــــــــــــــــــــاید بکنم


من که در لخت‌ترین موسم بی‌چهچه سال


تشنه زمزمه‌ام؟


بهتر آن است که برخیزیم


رنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــگ را بردارم


روی تنهایی خود نقشه مرغی بکشم♥



عــــــــــــــــــــشق یعنی آن نخستین حرفها
                            عــــــــــــــــــشق یعنی در میان برفها
                                                   عــــــــــــــــشق یعنی یاد آن روز نخست
                                                                         عـــــــــــــــــــــــــشق یعنی هر چه در آن یاد توست . . .


پشت كاجستان، برف.

بــــــــــــــــــــرف، یك دسته كلاغ.

جاده یعنی غــــــــــــــــــــــربت.

باد، آواز، مسافر، و كمی میل به خواب.

شاخ پیچك و رسیدن، و حــــــــــــــــــــــــــــیاط.


من، و دلتنگ، و این شیشه خیس.

میـــــــ نویسم، و فضا.

میـــــــــــــــــ نویسم، و دو دیوار، و چندین گنجشك.


یك نفر دلــــــــــــــــــــتنگ است.

یك نفر می بافد.

یك نفر می شمرد.

یك نفر می خـــــــــــــــــــواند.


زندگی یعنی: یك ســـــــــــــــــــــــــار پرید.

از چه دلتنگ شدی؟

دلخوشی ها كم نیست: مثلا این خورشید،

كودك پس فردا،

كفتر آن هفته.


یك نفر دیشب مـــــــــــــــــــرد

و هنوز، نان گندم خوب است.

و هنوز، آب می ریزد پایین ، اسب ها می نوشند.


قطره ها در جریان،

برف بر دوش سكوت

و زمان روی ستون فقرات گل یــــــــــــــــــــــــــــــــــاس
  

     
                                                  
    

دارد از آسمان بـــــــــــــــــــــــــــــــــرف


مي آيد


اگر حرفي داشته باشد آســــــــــــــــــــــــــــــــــــــمان


هــــــــــــمين است


اين چيزهاي آسمان حرف ندارد


بايد تماما نگاه شوي


روي زاويه ها گوشــــــــــــــــــــــــــه ها


هندسه اي كه آب مي شود


و مي پيوندد به فعالين زيـــــــــــــــــــــــــــر زميني


فكر مي كنم


خدا هم زير زمين بود كه خلاق شد وقتي نوشت حرف


نوشت هاچ – دو – او


نوشت بــــــــــــــــــــــــــــرف


در زير زمين جاري شدن


به دريا رسيدن برفها


موج شدن بسته بسته حرفها


و حرف آسمان


به خودش برمي گردد


بغض مي شود ابر مي كند و رعد و برق مي كشد


و گريه گريه گريه


از صميم دل.


و گریه در صمیمی


حـــــــــــــــــــرف می شود

بـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرف می شود.
♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥
♥♥♥♥♥♥♥♥♥
♥♥♥♥♥
♥♥
♥